ଜୁନ୍ ୨୫, ୧୯୭୫ ତାରିଖରେ ସେତେବେଳର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ Indira Gandhi ଦେଶରେ ଜରୁରୀକାଳ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ। ପ୍ରାୟ ୨୧ ମାସ ଧରି ଚାଲିଥିବା ଏହି ଅବଧିରେ ନାଗରିକ ସ୍ୱାଧୀନତା ଉପରେ କଟକଣା, ଗଣମାଧ୍ୟମ ଉପରେ ସେନ୍ସରସିପ୍ ଏବଂ ବିରୋଧୀ ନେତାମାନଙ୍କ ଗିରଫଦାରୀ ଘଟିଥିଲା।
୫୧ତମ ବର୍ଷପୂର୍ତ୍ତି ଅବସରରେ Prasanna Acharya ସେହି ଦିନର ସ୍ମୃତିଚାରଣ କରି କହିଛନ୍ତି ଯେ ଜରୁରୀକାଳ ଘୋଷଣା ପରେ “ସମଗ୍ର ଦେଶ ଏକ କାରାଗାରରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା”। ସେ ସେତେବେଳେ ସମ୍ବଲପୁରର ଛାତ୍ର ଥିଲେ ଏବଂ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଆନ୍ଦୋଳନ କରିବାରୁ ଗିରଫ ହୋଇଥିଲେ। ସମ୍ବଲପୁର ଓ ରାଉରକେଲା ଜେଲରେ ସେ ପ୍ରାୟ ୧୯ ମାସ କାରାବାସ ଭୋଗିଥିବା କଥା କହିଛନ୍ତି।
ପୂର୍ବତନ ମନ୍ତ୍ରୀ Praful Ghadei କହିଛନ୍ତି ଯେ ଜରୁରୀକାଳ ଦେଶବାସୀଙ୍କୁ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ବୁଝାଇଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଲୋକଙ୍କ ମୌଳିକ ଅଧିକାର ହରଣ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ଲୋକମାନେ ବ୍ୟାପକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରିଥିଲେ ବୋଲି ସେ ମତ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି।
ବରିଷ୍ଠ ସାମ୍ବାଦିକ Rabi Das ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀକାଳ ଘୋଷଣା ପରେ ଦିଲ୍ଲୀର ପରିସ୍ଥିତିକୁ ମନେ ପକାଇ କହିଛନ୍ତି ଯେ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଛାପାଖାନାର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଂଯୋଗ କାଟି ଦିଆଯାଇଥିଲା ଏବଂ ରାତାରାତି ବିରୋଧୀ ନେତାମାନଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଯାଇଥିଲା। ଏହା ଗଣମାଧ୍ୟମର ସ୍ୱାଧୀନତା ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଘାତ ଥିଲା।
ଇତିହାସବିଦ୍ ଓ ରାଜନୈତିକ ବିଶ୍ଳେଷକଙ୍କ ମତରେ, ଜରୁରୀକାଳ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଶିକ୍ଷା ଥିଲା। ଏହା ନାଗରିକ ସ୍ୱାଧୀନତା, ସଂବିଧାନିକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓ ବିରୋଧୀ ମତକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାର ଆବଶ୍ୟକତାକୁ ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଥିଲା।
