ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ, ୨୬ ଅଗଷ୍ଟ ୨୦୨୬: ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର ସମୟରେ ପାକିସ୍ତାନର କିରାଣା ହିଲ୍ସ ଅଞ୍ଚଳରେ ଭାରତୀୟ ଲୋଇଟରିଂ ମ୍ୟୁନିସନ ଆଘାତ କରିଥାଇପାରେ ବୋଲି ପୂର୍ବତନ ଚିଫ୍ ଅଫ୍ ଡିଫେନ୍ସ ଷ୍ଟାଫ୍ (CDS) ଜେନେରାଲ ଅନିଲ ଚୌହାନଙ୍କ ନୂଆ ବୟାନ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି। ତେବେ ତାଙ୍କ ବୟାନର ମୁଖ୍ୟ ଦିଗ ହେଉଛି—କିରାଣା ହିଲ୍ସ ଭାରତର ଇଚ୍ଛାକୃତ ଟାର୍ଗେଟ ନଥିଲା।
ଅଗଷ୍ଟ ୨୫ରେ ନୂଆଦିଲ୍ଲୀର ବିବେକାନନ୍ଦ ଇଣ୍ଟରନ୍ୟାସନାଲ ଫାଉଣ୍ଡେସନର ‘VIMARSH’ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ‘Operation Sindoor and its Aftermath’ ବିଷୟରେ କହିବା ସମୟରେ ଚୌହାନ ଏହି ଘଟଣା ନେଇ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଅନୁସାରେ, ଭାରତୀୟ ଲୋଇଟରିଂ ମ୍ୟୁନିସନଗୁଡ଼ିକୁ ସରଗୋଧା ଅଞ୍ଚଳରେ ଥିବା ରାଡାର ଖୋଜିବା ପାଇଁ ପଠାଯାଇଥିଲା। କିରାଣା ହିଲ୍ସ ସରଗୋଧାର ପ୍ରାୟ ୧୦ କିଲୋମିଟର ଉତ୍ତରରେ ଥିବା ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି।
ଚୌହାନଙ୍କ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ଅନୁସାରେ, ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶରେ ଘୁରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଖୋଜିପାରେ। ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ନମିଳିଲେ ଏହା ତଳକୁ ଆସି ଆଘାତ କରିପାରେ। ତେଣୁ ସେହି ମିଶନରେ ଥିବା କୌଣସି ଗୋଟିଏ ମ୍ୟୁନିସନ କିରାଣା ହିଲ୍ସରେ ପଡ଼ିଥାଇପାରେ ବୋଲି ସେ ସମ୍ଭାବନା ଦର୍ଶାଇଛନ୍ତି।
କିରାଣା ହିଲ୍ସକୁ ପାକିସ୍ତାନର ସାମରିକ ଓ ପରମାଣୁ ଭିତ୍ତିଭୂମି ସହ ଯୋଡ଼ି ଦେଖାଯାଇଥାଏ। ଏହି କାରଣରୁ ୨୦୨୫ର ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର ପରେ ସେଠାରେ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥିବା ନେଇ ବିଭିନ୍ନ ଦାବି ଓ ଅନୁମାନ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ଭାରତୀୟ ବାୟୁସେନାର ତତ୍କାଳୀନ Director General of Air Operations ଏୟାର ମାର୍ଶାଲ ଏ.କେ. ଭାରତୀ କହିଥିଲେ ଯେ ଭାରତ କିରାଣା ହିଲ୍ସକୁ ଟାର୍ଗେଟ କରିନଥିଲା।
ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ଅଧିକୃତ ସୂଚନା ଅନୁସାରେ, ୭ ମେ ୨୦୨୫ରେ ପହଲଗାମ ଆତଙ୍କବାଦୀ ଆକ୍ରମଣ ପରେ ଅପରେସନ ସିନ୍ଦୂର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଭାରତୀୟ ସେନା ଓ ସୁରକ୍ଷା ବାହିନୀ ପାକିସ୍ତାନ ଏବଂ ପାକିସ୍ତାନ ଅଧିକୃତ ଜମ୍ମୁ-କଶ୍ମୀରରେ ୯ଟି ଆତଙ୍କବାଦୀ ଭିତ୍ତିଭୂମିକୁ ଟାର୍ଗେଟ କରିଥିବା ସରକାର କହିଥିଲା।
ଏହି ପୃଷ୍ଠଭୂମିରେ କିରାଣା ହିଲ୍ସ ଘଟଣା ସାମରିକ ଅପରେସନରେ ଲୋଇଟରିଂ ମ୍ୟୁନିସନର ଭୂମିକା ଏବଂ ଏପରି ଅସ୍ତ୍ରର ଅପରେସନାଲ ସୀମା ନେଇ ଚର୍ଚ୍ଚାକୁ ଆଗକୁ ଆଣିଛି। ଲୋଇଟରିଂ ମ୍ୟୁନିସନ ଏକ ଏଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରଣାଳୀ, ଯାହା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଘୁରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ଚିହ୍ନଟ କରିବା ପରେ ଆଘାତ କରିପାରେ।
